Familie

Verlang jij ook naar een harmonieus leven waarin jouw muzikale en persoonlijke kwaliteiten tot bloei komen? Ga dan eens meespelen in een tiendaags opera project! In de afgelopen twee weken nam ik deel aan de Pellegrina productie van Purcell’s King Arthur.

Het internationale docententeam, bestaande uit Dirkjan Horringa, dirigent, Mitchell Sandler, vocal coach,  Enrique Goméz-Cabrero Fernandez, violist, Marco Vitale, clavecinist, Dorothée Wortelboer, barokdans, staat garant voor veel musiceer-, dans- en zangplezier.  Het stemt me trots en dankbaar dat ik als vrijwillig koor- en zangrepetitor mijn steentje heb kunnen bijdragen.

Zet een groep mensen bij elkaar, repeteer een week en zie: ze worden familie. De buitenwereld en alles wat daar gebeurt, is ver weg en is vervangen door een mystieke wereld van nymfen, bos-, lucht- en watergeesten. De rust van Bechyne en omgeving en het mooie kasteel waar we twee keer hebben opgetreden, versterken dit proces.

Zoals de held in het verhaal zijn weg zoekt, bewegen de zangers en instrumentalisten zich door de ruimte van verwante toonsoorten. Tijdens deze tocht vinden zij hun plaats en functie in de harmonische samenhang, wat hen rust en zelfvertrouwen geeft.

Tussen de repetities door leren we elkaar steeds beter kennen. Vaak weerspiegelt de instrumentkeuze of het stemtype je karakter, maar niet altijd. De muziek nodigt ons uit om latente eigenschappen te ontwikkelen en te tonen.

De verschillende rollen die het koor vervult geven iedere zanger de mogelijkheid om de uitersten van zijn of haar persoonlijkheid te verkennen. Van woeste Saksen en stoutmoedige Britten tot tevreden en gelukkige herders die zich geborgen weten in de armen van hun geliefde.

Wanneer tekst en noten eenmaal bekend zijn begint het echte serieuze werk: uit het hoofd leren, tempokeuze, bewegen en acteren. Ik vind het altijd opvallend, dat vanaf dit stadium zoveel dingen “vanzelf” gaan.

Afsluitende medeklinkers, ritme, klinkerkleuring, dynamiek, tekstinterpretatie komen gaandeweg op één lijn. Soms is er enige discussie, maar uiteindelijk accepteert ieder de beslissing van de dirigent.

Niet alleen het muzikale ritme, ook het levensritme wordt uitgelijnd. Misschien is dit wel de belangrijkste reden waarom musici gelukkig worden van samenspel. Ken je de telepathische ervaring dat je buur precies zegt wat je denkt? Mij overkomt dat vaak in dergelijk gezelschap.

Wanneer we zo samen zingen en spelen ontstaat een bepaalde vertrouwelijkheid en vertrouwdheid, zeker als de geneugten van de liefde uitgebreid bezongen worden. Vooral de zangers tonen zichzelf in hun stem en manier van zingen.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat uit projecten als deze gemakkelijk nieuwe relaties en liefdes ontspruiten. Naast de passie voor muziek hebben deelnemers namelijk ook een bepaalde levensfilosofie gemeen.

Het belangrijkste element in deze levensfilosofie is naar mijn idee het verlangen om te blijven groeien en leren. Het groeien gaat daarbij verder dan de eigen persoonlijke ontwikkeling: gedurende de week is er ook duidelijk sprake van naar elkaar toegroeien.

Het meest opvallende vind ik hierbij het vervagen van de grenzen tussen zangers en instrumentalisten. Bij andere muziekprojecten heb ik vaak een kloof ervaren tussen koor en orkest. Door het gezamenlijk repeteren en op elkaar afstemmen realiseren de musici zich dat ze in feite tegen dezelfde problemen aanlopen.

Ook het onderscheid tussen beroeps- en amateurmusici verdwijnt naar de achtergrond. Naarmate ieder zich bewuster wordt van zijn of haar rol, zijn we wederzijds ondersteunend en scheppen we actief voorwaarden om te excelleren.

Wat betekent een dergelijk project nu nog meer, naast de bijzondere beleving die de deelnemers zelf ervaren? Het moge duidelijk zijn dat de communicatie en verstandhouding tussen amateur en professional er in ieder geval wel bij vaart.

Eigenlijk zou iedere docent (op welke manier en in welke relatie ook) eens op deze manier met kinderen, leerlingen, studenten of klanten moeten kunnen werken. Het biedt een uitgelezen kans om je een goed beeld te vormen van hun behoeften en zo een betere docent (ouder, dienstverlener) te worden.

Zoals altijd ben ik erg benieuwd naar jouw ervaringen en ideeën. Heb je ook wel eens zomercursussen of muziekprojecten gedaan en zo ja, hoe kijk je daarop terug? Laat je reactie achter in het commentaarveld hieronder en ontvang de laatste versie van het antiploeter stappenplan als bedankje.